Bu Bir Lütuf Değil, Haktır: Van’da Engelli ve Yaşlıya Ulaşım Engeli
Van’da Görmezden Gelinen Çığlık: Yaşlı ve Engelli Vatandaşlara “Mavi Minibüs” in yapılan tutum kesinlikle kabul edilemez.
Van’ın sokaklarında bir süredir sessiz bir dram yaşanıyor.
Kimsenin duymadığı, kimsenin görmediği, görse de görmezden geldiği bir dram…
Mavi minibüsler, yani belediye özel halk minibüsleri, son dönemlerde yaşlı ve engelli vatandaşları almıyor.
Evet, yanlış duymadınız: Boş minibüs gelip durakta bekleyen yaşlı teyzeyi, bastonlu amcayı, tekerlekli sandalye kullanan genci görmezden gelip geçiyor.
Durakta çaresizce bekleyen insanlar…
Üşüyen eller…
Gözlerinde kırgınlık, kalbinde incinmişlik…
Ve minibüs şoförü, bütün bunların üzerinden boş bir araçla süzülüp geçiyor.
Bu İnsanların Hakkı “Lütuf” Değil, Devlet Tarafından Verilmiş Bir ULAŞIM HAKKIDIR
Yaşlı ve engelli yurttaşlarımızın ücretsiz ulaşım hakkı bir ikram, bir bağış, bir sadaka değildir.
Devletin tanıdığı, anayasanın güvence altına aldığı temel bir haktır.
Ama ne yazık ki Van’da bu hak, bazı mavi minibüs şoförlerinin keyfine terk edilmiş durumda.
Hakaret edenler var…
Bağırıp çağıranlar var…
Engelli vatandaşlara “binme” diyenler var…
Hatta fiziki tacize kadar varan olaylar yaşanıyor…
Bu mudur insanlık?
Bu mudur medeniyet?
Bu mudur Müslüman memleketine yakışan davranış?
Bir yaşlının kalbini kırmanın kul hakkı olduğunu bilmeyenler,
Bir engellinin duasının gökleri titrettiğini duymazdan gelenler,
Bu şehrin onurunu ayaklar altına alıyor.
Peki bu minibüsleri denetleyen hiçbir kurum yok mu?
Vatandaş soruyor, haklı olarak:
“Bu minibüsleri kim kontrol ediyor?”
“Denetim nerede?”
“Bu zulme kim dur diyecek?”
Minibüs dernekleri sessiz…
Büyükşehir Belediyesi sessiz…
Ulaşım Dairesi sessiz…
Zabıta ortada yok…
Sanki şehir sahipsizmiş gibi.
Sanki yaşlılarımız, engellilerimiz bu memleketin emaneti değilmiş gibi.
Bugün Van’da yaşanan da tam olarak budur:
Sessiz ama derin, görünmeyen ama acı veren bir olay
Durakta Saatlerce Bekleyen Bir Yaşlının Bedduası Yere Düşmez
Boş minibüs gelip durakta alnı kırış kırış yaşlı teyzeyi almadan geçiyor…
Amcanın bastonu titriyor soğuktan…
Engelli vatandaşın gözleri doluyor.
Onlar bir şey demiyor belki ama o kırgınlığın ağırlığı gökleri bile üzer.
İnsan yaşlanınca değil,
insanlığını kaybedince acizleşir.
Bazı şoförler acizliğin en dibinde geziyor farkında bile olmadan.
Bu Şehirde Çok Şey Kaybedebiliriz, Ama VİCDANI Kaybedersek Geriye Hiçbir Şey Kalmaz
Van, bu tabloyu hak etmiyor.
Yaşlısına saygısı ile bilinen, engellisine kol kanat geren bir kültürün şehriyiz biz.
Fakat bugün minibüslerde yaşananlar, bu kültürün hızla eridiğini gösteriyor.
Artık sorulması gereken soru şu:
Kim savunacak yaşlılarımızın, engellilerimizin hakkını?
Kim koruyacak devletin verdiği anayasal ulaşım hakkını?
Vatandaş perişan…
Çaresiz…
Kimsesiz…
Ama unutulmasın:
Kimsesizlerin kimsesi olan devlet, bu konuda sessiz kalamaz.
Kurumlar görevini yapmak zorundadır.
Çözüm mü? Çok basit: DENETİM, CEZA, KURALLARIN UYGULANMASI
Eğer bir minibüs şoförü engelli veya yaşlı vatandaşımıza kapısını kapatıyorsa;
Hattı iptal edilmeli,
Ağır para cezası kesilmeli,
Tekrarı halinde çalışma ruhsatı elinden alınmalıdır.
Şehrin huzurunu bozan, vatandaşın hakkını gasp eden hiç kimse bu sistemde yer bulamamalıdır.
Son Söz
Mesele sadece bir minibüs meselesi değil…
Bu, Van’ın vicdan sınavıdır.
Ya bu sınavı geçeceğiz,
Ya da hep birlikte kaybedeceğiz.
Ama bilin ki:
Yaşlılarımızın duası,
Engellilerimizin ahı,
Kimsenin yanına kalmaz.
Van bu fotoğrafı hak etmiyor.
Van daha iyisini hak ediyor.
İnsan onuruna yakışan bir ulaşım hakkını hak ediyor.