Bir Stadyumun Ötesinde: Adalet Meselesi
Doğu’nun incisi, bölgenin en büyük şehri…
Ama söz konusu yatırım olunca sanki görünmeyen bir şehir: Van.
Van, tarih boyunca medeniyetlerin buluştuğu, kültürüyle, genç nüfusuyla, potansiyeliyle öne çıkan bir şehir. Ancak ne yazık ki yıllardır temel bir konuda dahi hak ettiği ilgiyi göremiyor: stadyum.
Bugün Malatya’ya, Elazığ’a, Erzurum’a modern stadyumlar yapıldı. Üstelik Erzurum için, depremden etkilendiği gerekçesiyle yeni bir stadyumun Cumhurbaşkanlığı onayından geçtiği açıklandı.
Peki soralım:
2011 yılında büyük bir yıkım yaşayan Van neden hâlâ bekliyor?
2011 Van Depremi sadece binaları değil, umutları da yıktı. O günden bu yana şehir kendini toparlamaya çalışıyor. Ama üzerinden geçen yıllara rağmen, yıkılan Van Stadyumu’nun yerinde hâlâ bir sessizlik var. Geçici çözümlerle, derme çatma alanlarda spor yapmaya çalışan gençler var.
Bu sadece bir spor tesisi meselesi değildir.
Bu, bir şehrin değer görüp görmediğinin göstergesidir.
Stadyum demek:
Gençlik demek
Sosyal hayat demek
Ekonomi demek
Aidiyet duygusu demek
Bir şehir düşünün; gençleri var ama sahası yok.
Takımı var ama yuvası yok.
Hayali var ama destek yok.
Bu tablo adil midir?
Bugün Vanlı gençler şunu soruyor:
“Biz bu ülkenin evladı değil miyiz?”
Bir yatırımın gecikmesi teknik olabilir.
Ama yıllarca yapılmaması artık teknik değil, tercih meselesidir.
Van’a yapılmayan stadyum, aslında sadece bir bina eksikliği değildir;
bir eşitsizlik hissinin büyümesidir.
Oysa bu ülkenin her şehri eşit değerde değil mi?
Kalkınma sadece belli merkezlere mi ait?
Doğu’nun en büyük şehirlerinden biri neden bu kadar geri planda bırakılıyor?
Artık mesele beton değil, adalet meselesidir.
Van, sadaka istemiyor.
Van, hakkını istiyor.
Ve unutulmamalıdır ki;
bir şehri ihmal etmek, sadece o şehri değil, o şehirde büyüyen nesilleri de ihmal etmektir.
Bugün atılmayan her adım, yarının kaybıdır.
Bugün yapılmayan her yatırım, yarının pişmanlığıdır.
Van bekliyor.
Ama artık sadece bir stadyumu değil,
eşitliği bekliyor.
