Bir hikâye anlatılır…
Bir kara sinek, içi bal dolu bir tabağa konar. Balın tadı o kadar tatlı, o kadar büyüleyicidir ki sinek yedikçe yemek ister. Bir türlü doymak bilmez.
Önce ayakları bala batar. Fakat aldırmaz. Nasıl olsa birazdan kurtulacağını düşünerek yemeye devam eder. Sonra kanatları bala yapışır. Artık uçmakta zorlanır ama yine de yediği baldan vazgeçmez.
Ne zaman ki bulunduğu yerden uzaklaşmak, yeniden özgürce uçmak ister, işte o an her şey için çok geçtir.
Kendisini cezbeden, ona büyük bir haz veren o tatlı bal, artık onun geri dönüşü olmayan hapishanesine dönüşmüştür.
İnsan hayatı da böyledir. Bazen hırs, bazen para, bazen makam ve güç insanın gözünü öylesine kör eder ki içine düştüğü tehlikeyi göremez. Kazandığını zannederken aslında özgürlüğünü, itibarını ve geleceğini kaybettiğinin farkına bile varmaz.
Bugün fon krizi etrafında yaşanan tartışmalarda bu hikâyeyi hatırlamamak mümkün değil.
Türkiye'de yüz binlerce tasarruf sahibinin emeğinin, birikiminin ve geleceğe dair umutlarının zarar gördüğü iddialarıyla karşı karşıyayız. İnsanlar yıllarca dişinden tırnağından artırarak biriktirdikleri paralarını kaybetme korkusu yaşıyor. Kimi evini, kimi arabasını satmış, kimi çocuklarının geleceği için biriktirdiği parasını bu sistemlere emanet etmiş.
Bir tarafta hayatı boyunca alın teriyle biriktirdiği üç beş kuruşun hesabını yapan vatandaş, diğer tarafta milyonlarca liralık kazançların, şaibeli ilişkilerin ve kamuoyuna yansıyan iddiaların gölgesinde tartışılan bir düzen…
Bu tabloyu yalnızca birkaç açgözlü fon yöneticisinin hatası, dış denetim eksikliği ya da SPK mevzuatındaki teknik boşluklarla açıklayıp geçiştiremeyiz.
Elbette bütün iddialar hukuk çerçevesinde araştırılmalı, herkesin sorumluluğu somut delillerle ortaya konulmalıdır. Ancak siyasetin nüfuzundan, bürokrasinin karar mekanizmalarından veya kamu gücünden yararlanıldığına ilişkin iddialar varsa bunlar da bütün yönleriyle soruşturulmalıdır.
Adalet Bakanı'nın konuyu organize suç kapsamında değerlendiren açıklamaları da meselenin ciddiyetini ortaya koymaktadır.
Devletin görevi yalnızca olayın faillerini bulmak değil, aynı zamanda mağdur edilen vatandaşın hakkını korumaktır.
Bu nedenle soruşturma sonuna kadar götürülmeli, suçtan elde edildiği mahkeme kararıyla veya hukuki tedbirlerle ortaya konulan mal varlıkları hakkında gerekli işlemler yapılmalı, mağdurların zararlarının karşılanması için bütün hukuki imkânlar kullanılmalıdır.
Kamuoyu da bu karanlık tablonun arkasındaki ilişkileri, varsa siyasi ve bürokratik bağlantıları, kimlerin hangi sorumluluğu taşıdığını öğrenmelidir.
Hiç kimse makamına, servetine, siyasi kimliğine veya nüfuzuna güvenerek hukukun üzerinde olduğunu düşünmemelidir.
Çünkü adaletin terazisi kişiye göre değişirse toplumun devlete olan güveni de sarsılır.
Yirmi dört yıllık iktidar döneminde elde edilen kazanımlar, birkaç kişinin ya da ayrıcalıklı bir azınlığın hırsına kurban edilmemelidir. Bu ülkenin insanı güven, huzur ve adalet istiyor. Alın terinin korunmasını, emeğinin karşılığını almayı ve devletin kendisine sahip çıkmasını bekliyor.
ZENGİNLİK DEĞİL, AÇGÖZLÜLÜK İNSANI KÜÇÜLTÜR!
İslam tarihinden ibretlik bir olay anlatılır.
Servet sahibi olmak isteyen ve zenginliği çok arzulayan bir sahabinin, Allah Resulü'nden kendisi için dua etmesini istediği rivayet edilir. Zenginlik elde ettikten sonra ise zekât vermek istemediği, malının kendisine ait olduğunu ileri sürerek sorumluluğundan kaçtığı anlatılır.
Kur'an-ı Kerim'de Tevbe suresinin 75-77. ayetlerinde, Allah'a verdiği sözü tutmayan, mal ve servet sahibi olunca cimrilik edip yüz çeviren kimseler üzerinden çok ağır bir ahlaki uyarı yapılır.
Bu ayetler bize önemli bir gerçeği hatırlatır:
İnsan yoksulken dua eder, zengin olunca verdiği sözü unutabilir. İmkânı yokken adalet ister, imkân sahibi olunca adaletten uzaklaşabilir. Bir zamanlar kendisine yapılan haksızlığa isyan eden insan, güç ve servet elde ettiğinde başkasının hakkını görmezden gelebilir.
Oysa servet bir imtihandır. Makam bir imtihandır. Güç bir imtihandır.
İnsan kazandığı paranın yalnızca miktarından değil, nasıl kazandığından ve nasıl harcadığından da sorumludur.
Allah Resulü'nün bizlere öğrettiği ahlak, malın insanın kalbine hükmetmemesi, insanın mala hükmetmesidir.
Bugün fon krizi üzerinden yaşananları değerlendirirken bu ahlaki gerçeği de unutmamalıyız.
Bir tarafta alın teriyle kazandığı parasını kaybeden vatandaş, diğer tarafta servet ve güç uğruna ahlaki sınırları aşanlar varsa, burada yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda ciddi bir vicdan ve ahlak meselesi vardır.
Unutmayalım ki para kaybedilebilir, makam elden gidebilir, güç sona erebilir. Fakat insanın kaybettiği güveni, itibarı ve vicdanını yeniden kazanması çok daha zordur.
Bal tabağındaki sinek gibi, hırsının esiri olanlar bir gün kaçmak istediklerinde kanatlarının çoktan yapıştığını görebilirler.
Devletin görevi, balın tadına kapılanların kim olduğunu araştırmak; milletin alın terini, emeğini ve geleceğini korumaktır.
Çünkü bu ülkede hiç kimsenin hakkı, bir başkasının servetine dönüşmemelidir.
Ve unutulmamalıdır:
Haram kazanç bereket getirmez. Haksız servet huzur vermez. Adaletsizlik ise eninde sonunda sahibini de toplumu da yaralar.